Yıl 1995 ya da 96`ydı, Alsancak İzmir`de bulunan Denizcilik

İdaresi`ne gidip yük gemilerinde çalışmak için başvurdum.

Kabul edilmedim. İşin doğrusu, beni ciddiye aldıklarını bile

zannetmiyorum. Yıllar boyunca zaman zaman acaba kabul

edilseydim, gemilerle çıksaydım nasıl bir hayatım olurdu

diye düşündüm, kendimi orada gördüğüm de oldu... Sonra

yedi roman yazdım, onlar aracılığıyla uzaklara yolculuklar

yaptım.

Zaman geçti, 2023 yılının Ekim ayında İsrail Filistin`e girdi

ve bütün dünyanın önünde bir katliam başladı. Bir soykırım,

acımasız bir yok ediş. İki ay boyunca televizyonun önün-

de ağladım. Artık delireceğimi hissettiğim bir anda "Kalk

Aslı," dedim. "Bunun sonu yok, ağlayarak olmayacak, bir

şey yapman lazım."

Benim yapmayı becerebildiğim tek şey var, o da yazmak.

Bu duygu beni bir yolculuğa çıkardı. Oturdum, Batı "mede-

niyetinin" ikiyüzlülüğüne ve zaaflarla dolu "insanlık" mef-

humuna dair bir küfür olarak da görülebilecek bu kitabı

yazdım. Flamingolar Pembedir`deki karakterim Bahriyeli`yi

aldım, zamanında binemediğim o gemiye koydum ve bir

yolculuğa çıkardım. Onu Afrika kıyılarına götürdüm.

Okuyacağınız romanda benim tersime yük gemilerinde ça-

lışmayı başarabilmiş genç bir kadının, Bahriyeli`nin bir yol

hikâyesi var: Bahriyeli bir gün bağırtılarla uyanır, gemileri-

ne Nijeryalı korsanlar çıkmaktadır. Çetenin içinde onun gibi

genç bir kadın da vardır... İşte bu iki kişinin karşılaşması

ve kurdukları sıradışı arkadaşlıkta bütün umudum, dilerim

sizin içinize de ümit eker.

– Aslı Perker