“Bizim işimiz, tek işimiz, umutla beklemektir” dedi Cep. “Her zaman umutla beklemek, beklerken de birbirimizi kollamak.” 
Birinci Dünya Savaşı yıllarında doğan Cep Ayıcığı, bir askerin ceket cebine sığacak şekilde tasarlanmıştı. Gözleri biraz yukarıya dikilmişti; böylece asker cebine her baktığında, Cep ona sevgi dolu bir anıyı hatırlatır ve belki de şans getirirdi. 
Cep Ayıcığı artık, İkinci Şans Evi`nde yaşıyor. Burada, atılmış ama değerini kaybetmemiş peluş oyuncaklar onarılıp yeniden sevgiyle buluşturuluyor. Bir gün “Kleptokedi” olarak nam salmış en yakın arkadaşı Zefirina yeni bir oyuncak ayıyla döndüğünde İkinci Şans`taki herkesin dünyası değişiyor. 
Cesaret, sadakat ve iyilikle dolu bu sıcacık hikâye, bize sevginin pek çok farklı biçiminin olduğunu (bazen içi pamukla dolu olsa bile!) ve ikinci şansların her zaman mümkün olduğunu hatırlatıyor.