“Adım Hayrünnisa. Kadının hayırlısı, uğurlusu demek... Ama benim adım on üçümden beri Nisa. Adım kadın.”

Sivas’ın Pusat köyünden Nişantaşı’nın bodrum katına, Etiler’deki lüks villadan Çağlayan’ın dar sokaklarına uzanan bir yaşam öyküsü. Hayrünnisa, adındaki “hayırlı”yı atıp sadece “Nisa” olmayı seçerken toplumun kadınlara biçtiği tüm rollerle hesaplaşıyor; evliliğin karanlık dehlizlerinde, genetik bir kaderin pençesinde yaşarken bile o sihirli soruyu fısıldıyor: “Peki şimdi ne yapabilirim?”

Kendi söküğünü dikmekle başlayan Nisa, kurduğu “Hırka Ören Kadınlar” atölyesiyle yalnız bırakılmış kadınların onur ve özgürlük mücadelesinin simgesi haline geliyor. Mevlânâ der ki: “Işık yaradan sızar.” Nisa, acıyı ve ipliği ilmek ilmek şifaya dönüştürenlerin; yaralarını saklamak için değil, yaralarından ışık sızdırmak için bir araya gelenlerin romanı.