Kapadokya’nın taşlarına her sabah gökyüzünden renkler düşerdi… Ama o gün düşen renkler bambaşkaydı. Önce bir dilek fısıldandı: “Dünyanın çocukları bir araya gelse…” Ve bir sabah o dilek gerçek oldu. Balonların gölgesi avluya vurdu. Japonya’nın sessiz origamisi, Meksika’nın maskeli kahkahası, Danimarka’nın masalları, Amerika’nın uçsuz bucaksız hayalleri… Hepsi Kapadokya’da aynı rüzgâra karıştı. Bu hikâye, taşların arasında büyüyen bir dostluğun, bir sınıftan dünyaya açılan bir kapının hikâyesi. Çünkü bazen dünya, bir çocuğun kalbinden başlar genişlemeye.