Dillidüdük Ailesi’nin evi artık onlara dar gelmeye başlamıştı. Düşündüler, taşındılar. “Yeni bir ev bulalım,” dediler. Ve başladılar gezmeye… Taş Mahallesi’ne gittiler, üşüdüler. Kibrit Evler’e baktılar, “Ya yanarsa?” dediler. Kesekâğıdı Kasabası’nda duvar yırtıldı. Bisküvi Sokağı’nda mis kokulu pencereler yenildi. Kumaş Meydanı’nda balkon elbiseye dönüştü. Küp ev devrildi, tak-çıkar ev kaçtı, kediler bazı evleri çoktan sahiplenmişti. Ne çok ev gördüler… Ne çok hayal kurdular… Ne çok yoruldular… Ama belki de aradıkları şey, uzakta değil, hep yanı başlarındaydı. İçi gülüşlerle dolu, duvarlarına kahkaha sinmiş küçücük bir ev… “Ne Çok Ev!”, mutluluğun ne kadar yakınımızda olduğunu anlatan sıcacık bir aile hikâyesi.