Osmanlı İmparatorluğu`na baktığımızda günümüzün `malzeme`si olan bazı olayların ya da şahısların hâlâ konuştuğunu görürüz, Şeyh Bedreddin gibi. Onun devrimci paranteze alınması `romantik komünist` Nâzım Hikmet`in 1936`da yazdığı Simavne Kadısı Oğlu Şeyh Bedreddin Destanı`yla başlar ve bu kurgu, gerçeğin yerine geçer, Bedreddin Mahmud, `çözülemeyen bir tarih problemi`ne dönüşür. Samet Altıntaş, tarihin yanlış tarafına düşen Rumeli çocuğu Şeyh Bedreddin`i, Seyyid Hüseyin Ahlatî`nin müridini, Musa Çelebi`nin kazaskerini, melamet hırkasına gizlenen Varidât`ı, İmparatorluğun ilk sufi direnişini, `dünü bugüne bağlayarak` anlatıyor. Ben Şeyh Bedreddin, her şey ben yaşarken oldu!