Sahipsiz Şeyler`de olaylar, birbirlerinin tamamlayıcı ve yaralayıcı rolüyleilerliyor. Kim ne kadar masum ve masumiyet kimi ne kadarilgilendiriyor? Kötülüğün ve cezanın örselenmiş karakterler üzerinden tartışıldığıöykülerde Gökhan Bakar, katmanlarını karanlık dehlizlere, herkesin gözüönüne inşa ediyor. Film şeridinin koptuğu yerdeyse kurbanlığı ve failliğiüzerinden çıkarıp atanın kimliği meçhul. Yargılar bu kurgudaanlatılmayanların, boşlukta bırakılanların altını çizerken sıfatlarısahiplendirmenin, husumeti bir çırpıda yorumlamanın derdinde. Suçluluğun yansıtma alanını şiddet basmakalıplarıyla bozan SahipsizŞeyler, iyi ile kötünün savaşına yeni bir çentik. ... Bunun ölümü tecrübe eden bir söz olduğunu şimdi biliyorum. Ozaman karanlıkta düşündüklerim başkaydı. Yaz tatili, tiyatro gösterileri,konserler, sinemalar, katil kim oyunu... Unutamayacağım aşklar ve türlüsarhoşluklardı. Uyku yerine hatıralara uzanmak gibi sanırım. Gözümarkada kalmadı diye büyükleneceksem şu saydıklarımla dolmalı onegatif. Son perdede son arzun değil, en sevdiklerin gösterilir. Öylederler. Sandalyenin lime lime kolları, elimden düşürmediğim porselenbardak, Osman Hamdi`nin yapboz tablosu, onlarca not kâğıdı ve grişapkalı lamba etrafında dönüyor dünya. Kalbim yavaşlıyor, klavyeyi tersçevirip masaya vurduğum anlardaki sesi duyuyorum: Tak tak! Tak tak!