Şiir, primordium`dan beri Meridyen`de seyr`ediyor..."Soyut ama yine de maddi ve dünyevi, döngüsel, her iki kutbu da boydan boya katedip kendine kavuşan..." bir meridyende!Varlığı/nı kendisi için vazgeçilmez bir yük bilenlerin dokunduğu bu Meridyen`de yalnızdır Şiir; yalnız ve seyr halinde. "Onu yazan, ona refakat etmelidir..."Ancak bir yandan da `Öteki`ne ulaşmak ister; herkes ve her şeyde suretini gördüğü `Öteki`ni arar, Ona seslenir. Böylelikle belki de, daima şiirin umutları arasında yer alan bu meçhul Öteki uğruna konuşma tavrı sayesinde, bir muhayyel an`da, yeniden bir karşılaşma tasavvur etmek mümkün olabilir!Bâtınî Siyah`la bu neviden bir karşılaşma için "bazı kederlerin riyâziyesi"ni temrin eden Saldıray, Haşim`in melâl`i ile Verlaine`in hüznü arasında bir muhayyel ánı kovalıyor. Ve udunun perdelerinde"Tout en chantant sur le mode mineurL`amour vainqueur et la vie opportuneils n`ont pas l`air de croire à leur bonheurt leur chanson se mêle au clair de lune"diyerek serhoş gezinen Verlaine misali, ruhun Ténébreux karnavalından seçilmiş latif hayâllerle ayışığına karışıyor şarkıları...C. Y.