Nazlı Akçura ilk öykü kitabı Kesi Yeri`nde, hayata dair inancını, sevdiklerini, mevcutdüzenini, geleceğini, bedenine olan hükmünü ve ilişkiler içerisinde kendinikaybedenlerin hikâyeleriyle "merhaba" diyor okuruna. Tüm karakterlerini sessiz birortaklığın sahibi kılan Akçura, hayallerinden, yaşama sevincinden, her şeyin eskisigibi olması dileğinden, henüz yaşanmamış o güzel günlerden umudunu kesmekistemeyenlerle; kırılanların, vazgeçmeye meyledenlerin, sessiz bir isyanınpaydaşlarıyla içten içe yanmaya devam edenlerin hikâyelerini anlatıyor bizlere.Kesi Yeri, iç dünyamızda sığındığımız yuvanın ve çocuk saflığımızın aldığı yaralarıusulca önümüze sererken hislerimize dokunuyor ve dokunduğu yerde hüzünlü biriz bırakıyor.Ellerine varıyorum önce. Üzerlerinde geziyorum, parmaklarına dokunuyorum.Fakat... Yok. İçerideyken de değişen bir şey yok. Gerçekliğini giderek yitirenanılarımı, bu kadar yakınında olsam bile, bana değil, bir yabancıya aitmiş gibihissediyorum. Annemin ellerini tanıyamıyorum. Sabahları başımı okşayarak beniuyandıran, saçlarımı iki yandan özene bezene örüp de kurdelelerle süsleyen, "Alkızım, bal kızım, içimin neşesi, şen kızım... Yalnızca kızım değil, en yakınarkadaşım..." sözcüklerini kulağıma fısıldarken, yanaklarıma kadife çiçekleri gibidokunan, gülücükler konduran eller bunlar mıydı sahiden?