Okumadığımız Kitaplar Hakkında Nasıl Konuşuruz? ile tanıdığımız Pierre Bayard`ın "biryazarın, kendisinden sonra gelen, gelecekteki bir yazardan esinlenmesi, aşırması, giderekintihali paradoksu" olarak tanımladığı "önceden intihal" kavramı, intihal tartışmalarını biradım ileri götürecek zekice bir hamle, okuru tuzağa düşürmenin çok zekice bir yolu.Bayard bu paradoksun izini sürerken, okur da yavaş yavaş bu saçmasapan öneriyibenimsemeye, çarpıcı örnekler karşısında neredeyse ikna olmaya başlıyor, edebiyat tarihide Voltaire`den Laurence Sterne`e, Kafka`dan Proust`a uzanan bir intihal ormanınadönüşüyor.Önceden İntihal önce kafa karıştırıyor, ardından birtakım soruların belirmesine yol açıyor:Sonradan yazılmış yapıtın, önceki yapıtla ilişkisini tersine çevirerek, pek çok yazarınönceden söylemiş olduğu sözü yineliyor: edebiyatta her yeni (daha doğrusu her iyi) yapıtkendi öncellerini yaratır, onları okuma biçimimizi kökten değiştirir, (şimdilik) kendisiylesonlanan bir şecere oluşturur, yeni bir hat çizer. Çok güçlü örneklerde, selefini intihal yapmışgibi gösterecek kadar.Bayard, her zamanki hınzır yaklaşımıyla, konuyu son derece ciddi bir kuramsal araştırmakisvesi altında ele alırken, aslında asık suratlı edebiyat tarihiyle, karşılaştırmalı edebiyatınaşırı ciddiyetiyle de dalga geçiyor; metinlerarası göndermelerin aşırıyorumlanmasınınnerelere varabileceğini, eleştiri mekanizmasının çaresiz kaldığı açmazları, okurun belleğinintuhaf işleyiş mekanizmasının nasıl çağrışımsal anlamlar üretebileceğini ve sonuç olarak, hermetnin kaçınılmaz olarak bir noktadan sonra intihalle (ya da önceden intihalle ve hattakendinden intihalle) suçlanabileceğini gösteriyor.