Serhan Ada, Geçen Yüzyılın Ortasında Çocukluk Nesneleri`ni yazmaya, Walter Benjamin`inBin Dokuz Yüzlerin Başında Berlin`de Çocukluk`unu Berlin`de okurken karar veriyor. Bir(çoklu) çarpışma gerçekleşiyor bir anda. Hemen bir giriş yazıyor deftere. "İzmir`dekiçocukluğun elli yıl önceki nesnelerini yazma" düşüncesinin cazibesi bir anda sökün edengeçmiş okumalarla; her an tetikte bekleyen nostalji kapanı belleğin delik-deşik, parçalıişleyişiyle; şeylerin öyle kolayına hizaya gelmez, ele geçirilemez niteliği eşyanın tabiatınıneskizini çıkarma, çocuğun belleğinde izlerin peşine düşme arzusuyla çarpışıyor.Yitik zamanın şeylerini, Proust`un yaptığı gibi, tel tel toplayıp "kâğıt üzerinde" yeniden kurmakdeğilse amaçlanan, nesneleri oldukları halde yakalayıvermek, bugünün düşünce dili ilegeçmişteki çocuğun gözlerine yaklaşmak, belleğin oyunlarına kendini bırakıvermek zor iş,hatta imkânsız. Serhan Ada, tam da bunu gerçekleştirmeye girişiyor burada, yazan özne ileyaşanmış nesne (çocukluk ile ona dair bellekteki her şey) arasında fasılasız bir zoom-genişaçı gidiş-gelişi.