Mehmet Mahsum Oral`dan bir "barbar anlatısı". Bir şeyin üstüne yazmak mı, oşeyin altında kalmak mı? O şey bir dağ mı, bir bina mı, bir coğrafya mı yoksabizatihi barbarlar mı?Kavafis`in barbarları değil bunlar, bunlar onlarla beraber beklenilen "yenibarbarlar". Bu yüzden barbarlarla beklerken.Dil, anten, direk, lamba, cin, çocukluk, küçük el, büyük el...Yürüyen bir adamın, kendi de belki barbar olan bir adamın yolda gördükleriniepey ironik bir biçimde okuyoruz. Bir iç ses mi? Belki. Ama oldukça gürültülü biriç ses.Çehov`un tüfeği her zaman patlamak zorundaydı eskiden. Yeni zamanlarda otüfek patlamayabiliyor. Barbarlarla Beklerken o tüfeğin kendisi oluyor. Bütünöteki barbarlarla.Ben barbar, bitiremeyeceğim bir güne başlamak için aynanın dikkatinidağıtıyorum. Dişlerimi fırçalarken macunun ağzımda köpürmesine hayretediyorum, barbarın ağzında her şeyin abartıya dönüşmek gibi bir kaderininolduğunu düşünüyorum o an.