Tüm öykülerini Kimse Bilmesin`de topladığımız Abdullah Ataşçı`dan yeni bir öykükitabı. Bu öyküler, yüzyıllık bir Türkiye fotoğrafı, farklı bölgelerden, köklerdeninsan manzaralarından acının ve kaderin kimliksiz olduğunu anlatıyor. SusmakDerdi, zamanın azabında bu coğrafyanın ruh atlasında bir gezintiye çıkarıyorokuru. Susmanın, nasıl büyük bir dert olduğunu sadece insanlara değil, doğadakien küçük bir varlığa dahi hissettiren Rukiye, 1915 senesinde Rize`de karşılıyorbizi. Rukiye`den sonra şehirden şehre gidiyoruz. Susmanın başka bir hâlini budefa Sarkis`te, Mıhmığ`da, Lena`da ve diğerlerinde okuyoruz. En sonunda başkabir dilde susmanın insanı nasıl çaresiz bıraktığını Samirra gösteriyor bize,2019`da Ankara`da.Kelimeler başta olmak üzere zaman içerisinde insanlar, aşklar, meslekler, evler,yollar her şey değişiyor ama değişen pek bir şey yok aslında. Bu coğrafyanınhikâyesi de kendini tekrar ede ede büyüyor. Susmak Derdi buna bir itiraz...Yağmur yağmadı, kızıl bir ses geçti boşluktan. Boşluğun uzayan damarlarında birânın pıhtılaşması vardı sonra. Yağmur yağsaydı, öyle bildiği gibi en sert hâliylecan acıtan; onu kendine getirebilirdi. Yağmur yağsaydı, dağa bakardı örneğin;orada köyünü, köyünün eski hâlini görürdü, sessizlik içinde bütün seslerinigiyinmiş bir çocuğun yüzü büyürdü ardından, çocuğu olurdu bu evvela, ardındantorunu.Yağmur yağmadı, pörsümüş bir görüntünün ucunda duruyordu, bundan emindiartık. Tenine batıyordu bu bilmek hâli, canı acıyordu. Göğe bakıyordu, dağılmışince bir hamur gibi açılan bulutlara... Göğün bu hâline bir anlam veremiyordu.