Onüçlerin Romanı üçlemesinin son halkası. Balzac, bir "zevkusefa atölyesi" diye nitelendirdiği Paris`e dair, adıyla özdeş müstesna bir edebiyat türü haline getirdiği o désillusion`lar, sönmüş hayaller tufanına yaraşır, baş döndürücü bir tasvirler furyasıyla açıyor novellasını. Bir zanaatkâr titizliğiyle işlediği dili, eseri adadığı ressam Delacroix`nın tablolarını andıran koygun bir renk ve kontrast zenginliği içeriyor.Balzac, 1834`te, görece kısa, tok anlatılar kaleme aldığı bir evrede yazdığı Altın Gözlü Kız`da, arşınlanmadık düzlem, karışlanmadık toprak bırakmayan bitimsiz açıklamalara karşın izah edilemez kalanı; sezginin ağır bastığı rasgele seçimler, esprisiz ve "beyinsiz" tutkular üzerinden insanın gizemli, mistik yanını yoklarken, aynı zamanda topyekûn bir şehrin, "çehre değil maske" dediği o oyunbozan yüzünün tülünü aralıyor.Altın rengi gözleriyle romana adını veren unutulmaz Paquita Valdès, onu gözüne kestiren Henri de Marsay adında genç Adonis`i burgacına çeken, azgın bir şehvet, yer değiştiren cinsel kimlikler, cinayet ve gizli açık ensestle örülü bir duygu sarmalı yaratıyor.