"Hayat zavallı ruhumu acılarla öptü ve benden karşılığında şarkılar istedi."Buhurizade Mustafa Itrî, medresede musiki öğreten, naif, ağırbaşlı bir sanatkârdır. Edirnekapı`daki çiftliği, medreseye uzak olmasına rağmen, burada yaşamak istemesinin, bahçesinde yetiştirdiği çiçek ve meyveler olduğu sanılır. Oysa o meclislere kısa süre katlanabilir, tahammülsüzdür. Şöhreti giderek büyürken, Itrî müziğinden ve çok sevdiği İstanbul sokaklarından başka bir şey istemez.Ta ki aşk kapısını çalana kadar! İmparatorluğun pek çok yeri gibi, İstanbul`da karışıktır. Yeniçeriler halktan haraç keser, canlar alınır, haysiyetler satılır. Eski Kırım hanlarından Selim Girayhan, Osmanlı Sultanının davetiyle sürgünden kurtulup İstanbul`a yerleşmiş, Itrî`nin can yoldaşı olmuştur ancak söz konusu Osmanlı sarayı ise gizin içinde giz, oyunun içinde oyun vardır.Peki Itrî`nin kaderi bu muydu? Saray entrikaları içinde nereye sürükleniyordu? Bir kadını müziğinden daha çok sevebilecek miydi? Itrî`nin açmazı büyürken onu ne tamburu, ne de bahçesindeki kır çiçeklerinin kokusu avutabilirdi.Mine Sultan Ünver`in kaleminden, müziğin esaretinde ve özgürlüğünde bir arayış hikâyesi:Sesin Efendisi: Itrî.