Sarı ışığa gömülmüş öğrenci evinde, kağıtlarına ve kahvesine sığınan Cengiz Araf, bir manik depresif hastasıdır. Kulağında dolanan hocasının sözüyle; "Ellerin panzehir olur içini kemiren virüsü atmak için..." der, ve yazdıkça yazar. Ona göre, Türkiye`nin kendi gibi gençlerinin hayatını mahveden doymamışlıktır. Cengiz Araf ise popülizmin putlarına karşı savaşıp, milli değerlerine sahip çıkmak ister."Şehr-i Zulüm" olarak tanımladığı İstanbul`da, yaşadıkları yetmezmiş gibi, bir de yeşil gözlü Ülkü`yle tanışır. Bu kız, pişmanlık, öfke, arayış ve arada kalmışlığıyla kendisine çok benzemektedir.Dönüşmek için çabalayan ama hala zafer kazanamamış iki genç insanın yolları kesişmiştir, ama bir çıkış bulmak mümkün müdür?