Romanlarında genellikle toplumsal meselelere, kitleselhareketlere dikkat çeken Sevinç Çokum, hikâyelerindedaha çok insan hayatının gözden kaçan inceliklerineişaret ediyor. Rozalya Ana`da ise kadın olmaya, "acıcoğrafyalarının kadınlarına"yoğunlaşıyor. Göç verentopraklarda kalan taraf olmanın ağır yükünü RozalyaAna`nın şahsında anlatıyor.Rozalya için zaman neydi ki... Yetişeceği bir şey değildi artıkzaman... Gençliği ötede kalmıştı. Bir trenden el ediyordu, arkadan sıkma başörtüsü, duru yüzü, çekme gözleri, hüzünlebükülü dudaklarıyla... Tren sarsılarak pamuk tarlalarınınarasından geçiyordu... Ve sarı toprağın ötesinde bir yerde karabir nokta olarak kayboluyordu. Gençliği buydu ne zamanhatırlasa...Giderlerdi. Yün başlıkları, çamurlu kaba çizmeleri, kızarmışyüzleriyle seçilen bu adamlar gittikleri gibi ortalığa terkedilmiş şehirlerin ıssızlığı çökerdi... Rozalya Ana için değişenbir şey yoktu. Kocası Mustafa buraya gelmeden önceölmüştü... Görememişti sarı evciğin şu yarım duvarlarım...Acaba Rozalya görecek miydi bittiğini?