"Yıllarca kaybettiklerimizin dökümlerini yaptık hep. Acı, bizdenbaşlayıp bize dökülen bir dere oldu. Yüreğimiz ve beynimiz bir`korkunç anılar deposu`na dönüştü. Oysa biraz da gülerek bakmak gerekir hayata. Güldüğümüz kendimiz bile olsak. Yani, `Alem buysa kral biziz` demek lazım bazen. Yangınlardan çıkıp da paçalarımızdaki yanığa gülmek lazım..."Evrim Alataş, bu kitabında 1990`ların "olağanüstü hal" ortamındaKürtlerin yaşadığı mezalimin mizahını yapıyor. Hayatın içinde akıp giden trajikomiği anlatıyor aslında. Hem zalimin dar kafalılığına hem de mazlumun en berbat durumlarda bile bir `komiklik` bulma becerisine tanıklık ediyor. Bunların yanı sıra, solcuların `kendi aralarında` geçen hikâyelerin mizahına da...Bir lokantada üzerindeki figür Apo`ya benzetildiği için suç unsurusayılan tuzluklardan düğün genelgelerine, sarı-kırmızı-yeşilyasaklarından kendisine yollanan istek peçetesinde "Kürdistan" lafı geçtiği için tutuklanan oryantal dansöze...90`lar geride kaldı mı, aşılabildi mi, yoksa pusuda bekliyor hattahortluyor mu, hâlâ tartışılıyor. Evrim Alataş, 90`ların iklimini karamizah penceresinden bakarak hatırlatmaktan fazlasını yapıyor.İsyankâr neşesiyle, her devirde okunabilecek devlet ve insanmanzaraları anlatıyor bize.