Çocukluğun orada duruyordu, bir kapıaralığında; kapıya yazıyordun harfleri istekle.Birisi, yüzü olmayan bir şekil, fener tutuyordusana... Öğretiyordu."Hadi öğren öğreneceklerini... Kolay değildirhayat denilen bu kitabı okumak. Satır satır,harf harf... Her harf iç kanatır! Hadi yüklen,taşı bakalım harfleri, satırları...Sevinç Çokum. Türk öyküsünün açık penceresi. Bazen nazlı bir tül. Bazen rüzgârda çarpılmış ses. Satır satır, harf harf yüklü. Türkçe, yaratıcı bir taştır onda. Tam anlamıyla taştır... İnsana tam göz hizasından bakarken akan hayattır gördüğü. İnsanın eksik omzu...Kendisiyle birlikte öykü de yeniden yazıldı.