Tahtadan atları, kurşundan askerleri, lastikten topları, plastikten arabaları, kısacası, parayla satın alınabilen hiçbir oyuncağı olmamış yoksul bir çocu­ğun öyküsüdür bu öykü.O`nun çocukluğu boyunca bir tek oyuncağı oldu:Bir horoz, gülibikli bir horoz!Gülibik, o yoksul çocuk için oyuncak olmaktan da öte bir şeydi: bir dost, bir arkadaş, bir umuttu. Öyleyse bu öykü, o yoksul çocukla Gülibik`in sevinçlerini, acılarını, umutlarını, arkadaşlıklarını da anlatır.O yoksul çocuk artık büyümüştür. Birçok okulda okumuş, birçok işe girmiş çıkmış, gerekli gereksiz bir yığın bilgiyi, çarpım tablosunu bile öğrenmiş, ama unutmuştur. Bir tek Gülibik`i unutamamıştır yıllardan beri.Bu öykünün yazarı, öyküsünü, Gülibik`in anısına saygısından, o horozla o yoksul çocuğa, yeryüzündeki tüm horozlarla yeryüzündeki tüm yoksul çocuklara armağan etmektedir.Merhaba!Çetin Öner